Fairy Tales

در این روزهای دلگیر و غمگین همین یکی را کم داشتم. سینمای بی بضاعت ِ این روزهای ما روزی روزگاری٬ نه چندان دور٬ بضاعتی داشت. یادگارهای آن روزها هم یکی یکی می روند!

چقدر دلم بیشتر گرفت با خواندن این نوشته ی تلخ ِ منصور ضابطیان (در سایت روزنامه کارگزاران):

گوشتان را می‌كشم، آقای شكیبایی

کاش زندگی آسان بود٬ لااقل کمی آسان تر! دیگه از سختی های زندگی حالم داره به هم می خوره. یعنی من قرار نیست روی آرامش را ببینم توی این زندگی که به کوتاهیه یک چشم بر هم زدنه؟! 

ببینیم ۱۳۸۷ آبستن چه وقایعی است.

(شرمنده بازم دو خط بیشتر نشد دوست جان).

اگر یک روز تعطیل برای فرار از کسالت خونه موندن و های و هوی مردمی که به هر بهانه ای توی سر خودشون می زنند با یک همراه خوش خلق و دوست داشتنی تصمیم گرفتین بزنین به کوه و جاده (اونم وقتی جوانان برومند جینگول-مستان به مهمانی امام حسین یا به قول خودشون پارتی امام حسین تشریف برده اند و در نتیجه بیرون از شهر حسابی خلوته)٬ یادتون باشه به هیچ وجه ـ توجه کنید به هیچ وجه ـ فلاسک آب جوش و چای کیسه ای یا مشابه اون رو فراموش نکنید که بعد افسوسش رو نخورید. از ما گفتن!

اینم عکس دوتا پرنده نازنین که وسط اون همه برف جاده شمشک برای هم غمزه می اومدند و می خوندند و لذتمون رو تکمیل می کردند.

برف زیبا ببار و ببار٬ می دونی که چقدر دوستت دارم. ولی حواست باشه خودت باید به فکر مردم مملکت من باشی٬ چون اینجا کسی اهل پیش بینی حوادث غیرمترقبه و پیشگیری از خطرهای احتمالی و درنظر گرفتن تسهیلات خاص برای مردم نیست!

دو شب پیش٬ اون منظره برفی و مه آلود ِ رویائی همراه با آف-لاین ِ حال و احوالی که همون شب برام گذاشته بودی منو برد به شب برفی خاطره انگیز ِ دی ماه ِ چند سال پیش. فکر می کردم چرا این خاطره هنوز انقدر شاده و پررنگ! تو که سالهاست از زندگیم بیرون رفتی و  وجودت کاملن بی تفاوته برام. پارک قیطریه هم که دیگه سالهاست برای من جذابیت قبل رو نداره. برف هم که همیشه برام فوق العاده بوده٬ حتا قبل از اون شب ِ دی ماه و برف بازیها و خنده ها و شیطنت هاش. بعد یکهو فهمیدم چه چیز ِ اون خاطره اونقدر لذت بخشه که هربار لبخند به لب هام میاره. خودم. خود بیست و چهارساله ام که می خندید و می دوید و فارغ از قضاوت یا نگاه های موافق و مخالف ِ رهگذران٬ زیر نور چراغهای مه گرفته پارک مثل یک کودک ۴ ساله برف بازی می کرد. دلم برای خودم تنگ شده!

سال جدید میلادی رو به همه دوستان به خصوص اونهائی که با تقویم میلادی بیشتر سروکار دارن تبریک می گم و سال خوبی برای همه مردم دنیا آرزو می کنم.

کانال نمی دونم چند وطنی برنامه ای پخش می کرد درمورد فوائد غذاهای دریائی و اینکه متاسفانه میزان مصرف سرانه ماهی و میگو و نظایر اینها در کشور ما نسبت به ژاپن و دانمارک (و کلی کشورهای پیشرفته دنیا) بسیار پائینه و مردم ما فرهنگ استفاده از اونها ندارند. داشتم فکر می کردم به اینکه چرا به این نکته که قیمت و نوع عرضه این اقلام در کشور ما به چه صورتیه حرفی نمی زنند که دیدم گزارشگر برنامه داره از خانمی سوال میکنه بنظر شما قیمت میگو و ماهی مناسبه؟ خانمه خیلی با اعتماد به نفس گفت قیمتها عالیه!

دلم می خواست جای گزارشگره بودم٬ زل می زدم تو چشم های خانمه و با تاکید ازش می پرسیدم واقعا به نظر شما قیمتها برای تمام اقشار این مملکت (مثلا اون خانمی که میاد شیشه های خونه شما رو پاک می کنه) مناسبه؟!

من نمی دونم کی ما آدمها می خواهیم بفهمیم "فقط من مهم نیستم ما همه مهم هستیم و به حساب می آئیم".